Wat stelt dat voor?

Geconcentreerd werk ik de kwasten verf tegen het doek.  Allerlei kleuren en vormen hebben zich op mijn schilderij geordend tot een onverwacht geheel. Onverwacht, maar niet onwelkom. Het avontuur loopt ten einde, en ik vul de laatste lege plekken in. Nog een stipje hier, streepje daar, vlekje ginds. Hier of daar een kleurtje over een ander kleurtje heen, een detail, een accent.

En dan is het eindelijk klaar. Tevreden stap ik achteruit, en bezie het resultaat. Het is goed. Ik kan mijn werk vol trots laten zien, en dat doe ik dan ook.

“Wat stelt dat voor?” hoor ik soms zeggen.
Dat vind ik altijd een erg lastige vraag. Of eigenlijk: het antwoord is lastig, de vraag wordt veel te gemakkelijk gesteld.

De vraag impliceert namelijk een bedoeling. De schilder heeft ‘iets’ willen delen, en het is blijkbaar niet meteen duidelijk wát dat dan is. De vraag impliceert niet alleen een bedoeling, ook een ‘product’ een ‘meetbaar resultaat’.
De vraag zegt ook iets over de vragensteller, over de tijd die hij of zij in het kijk-en-ervaar-proces wil investeren. Niet te lang blijkbaar, het moet vooral metéén duidelijk zijn.

Ik denk dat het anders moet liggen. Goed, ik heb ‘iets’ willen delen. Het ‘iets’ is gaandeweg vorm gaan krijgen, heeft zich ontwikkeld, misschien in heel onverwachte richtingen.
Het schilderij is méér geworden dan een concreet vastgelegd voorwerp of persoon. Of, vaak in mijn geval, méér dan een samenspel van kleuren en vormen. Het is een gevoel, een emotie die gegroeid is en in een uren durend proces op het doek terecht is gekomen.

Als je naar mijn schilderij kijkt, hoef je niet hetzelfde proces te doorlopen. Je kijkt ernaar, en laat het op je inwerken. Misschien zie je er andere dingen in, ervaar je het anders, doorloop je een heel eigen proces. Misschien zijn je emoties anders, misschien analoog, maar toch anders. Het kijk-en-ervaar-proces heeft feitelijk niets te maken heeft met ‘mooi’ of ‘niet mooi’, al kan en mag dat uiteindelijk je conclusie zijn.

Je hoeft als kijker niet hetzelfde te ervaren als de schilder.  Je maakt je eigen verhaal. De vraag ‘wat stelt dat voor’ doet geen recht aan je eigen inlevingsvermogen, je eigen empathisch voelen, je eigen fantasie, je eigen creërend vermogen. En daar mag je best op vertrouwen!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *