Je hebt van die dagen…

Je hebt van die dagen dat het allemaal niet zo goed op gang komt. Of dat nu aan het weer ligt, of aan een hardnekkig virus dat blijkbaar nadrukkelijk ronddwarrelt, het eindmoment van de vorige avond, of aan het ingaan van de zomertijd, dat is allemaal onbelangrijk. Geef het maar een naam, verzin een goede reden, wat dan ook, dat maakt eigenlijk niet zoveel uit. Er blijft het gegeven, dat het op sommige dagen allemaal niet zo goed op gang komt.

Ik heb een schildersdoek tevoorschijn gehaald, ik weet waar de verf is, ik heb een tafel die ik alleen maar wat leeg hoef te maken om dat alles ook een werkbare plaats te geven. Maar je hebt nou eenmaal van die dagen, en het komt dan ook niet goed op gang.

Uiteindelijk -traag, traag- is de tafel leeg. En dat blijkt – niet geheel onverwacht- uiteindelijk een fluitje van een cent. Maar voordat al het schilderspul op de juiste wijze op die tafel terechtkomt, dat blijkt van een geheel andere orde. En het is niet dat ik niet wil, geen zin heb of zo. Ik heb een idee in mijn hoofd, heb een beeld van hoe het zou kunnen gaan worden en ik heb al bedacht hoe ik het aan ga pakken. Er is maar één klein hobbeltje:  Ik hoef alleen maar te beginnen.
Maar, je hebt dus van die dagen.

Uiteindelijk wordt ook deze hindernis genomen. Hoelang dat duurde laat ik hier graag in het midden. Het mag geen naam hebben, karweitje van niks.
Het schildersdoek staat gereed, verf staat klaar, kwast in de aanslag.
Maar wat ik ook doe, het voelt allemaal erg ‘stroperig’. Er zijn nu eenmaal van die dagen dat het allemaal niet zo vlotten wil, en het wordt tijd dat ik ga accepteren dat dit één van die dagen is.

Ik laat dus vandaag even de boel de boel.  Boekje gepakt, glaasje erbij, en gewoon even zitten. Lezen, of gewoon voor me uit staren. Even in de dromerige stand, het brein opladen, en morgen weer tijd voor een productieve dag!

 

Geloof, hoop en liefde.

In vroeger tijden zijn ‘Geloof, hoop en liefde’ vooral en misschien nadrukkelijker dan tegenwoordig geassocieerd met geloofszaken. Geloof in God, hoop op het betere leven, en liefde voor de naaste. Ik weet het, dat is allemaal een beetje kort door de bocht.

Zelf zou ik deze woorden het liefst willen omdraaien. Eerst ‘Liefde’, dan ‘Hoop’ en dan ‘Geloof’.

Liefde betekent voor mij liefde en respect voor het leven. Bescherm het waar je kunt, heb jezelf lief en heb de mensen om je heen lief. Waardeer en koester de natuur om je heen. Leven in harmonie met jezelf, je omgeving en de mensen om je heen.

Hoop duidt op het hebben van idealen. Dat kunnen verheven dingen zijn die ‘ver van je bed zijn’, of kleine dingen waar je naar toe wilt werken. Plannen voor de toekomst. Jezelf ontwikkelen, persoonlijke groei. En natuurlijk vertrouwen dat er een toekomst ís, en dat die toekomst er door jouw inspanningen een stukje mooier kan worden.
Of je je doelen allemaal kunt of zult bereiken is nog niet eens het belangrijkste, als je maar op weg wilt gaan. Alleen, of met anderen samen.

En dat brengt me meteen op ‘Geloof’. Geloof in jezelf, in je eigen kwaliteiten, je eigen mogelijkheden, je eigen idealen. Vertrouw  op je eigen kracht. Geloof dat het goed is om je idealen na te streven.
Geloof in het goede, dat ons uiteindelijk voortdrijft, dat ons omringt. Geloof in het goddelijke Licht dat ons verlicht, omstraalt, en ons voortdrijft.

Ik wens je daarom die liefde voor het leven, vertrouwen in de idealen, en het geloof dat je tot geweldige dingen in staat bent als je gelooft in jezelf en elkaar.

 

‘maar …’

‘Maar’
Is soms eigenlijk een raar woord

‘Maar’
is een soort elastiek
dat wat opheft
weer naar beneden trekt

Ik wil wel, máár…
Ik zou graag, máár …
Ik hoop dat, máár …

Er zit een vreemd soort energie
aan dat ‘maar’.

‘Maar’ als neerwaartse spiraal op een moment dat
de thermiek ons zou willen opheffen.

‘Maar’ zou beter ‘want’ kunnen zijn

Ik wil wel, wánt …
Ik zou graag, wánt …
Ik hoop dat, wánt …

Klinkt toch een stúk positiever!